CII MESA DAS VERBAS - POESÍA NA RÚA - 01-08-2020 20:00

POEMARIO DE ANDREA FDEZ. MANEIRO

Neste fermoso libro nosa amiga e compañeira Nei reflicte as angustias, os desacougos, os medos, a orfandade das fillas e dos fillos dos emigrantes de Galicia, que teñen que abandonar a Terra na busca do sustento e do traballo para poder vivir. 

A emigración e o problema demográfico de Galicia son un cancro que deixa deserta e morta a Nosa Terra. Xa Rosalía se revoltou sobre este problema que deixa viúvas de vivos e fillos que non teñen pais.

Andrea fainos partícipes da súa tristura de nena pola marcha dos seus pais a Francia na busca dunha mellor vida, como botaba en falta a presencia dos seus pais nos momentos cruciais da súa vida. Todos os galegos en maior ou menor medida fomos víctimas pola perda dos seres queridos que tiveron que marchar. Porque nesta Galicia non atopaban máis que miseria e falta de oportunidades. Galicia país rico de xente pobre! Como se laiaba o noso querido e inmenso Castelao.

Na breve segunda parte do seu poemario, como que Andrea supera os traumas da emigración, que deixaron unha triste pegada na súa vida ao igual que nas nosas vidas. Andrea somos todos. Cando volven os pais xa todo non será igual. A nova casa, o novo fogar é un lugar sen referencias, baldeiro polo que non se sinte apego, no que non se teñen vínculos afectivos. Houbo un tempo e un espazo baldeiros, sen vínculos... Algo que non se pode encher; algo que non se pode recuperar.

É un libro que se le facilmente, que ao principio produce desacougo, todos nos sentimos esa nena, solidarizámonos con ela; mais non podemos suplir o que faltou e que nunca se poderá recuperar, e estaremos como Andrea, inutilmente, na busca dese tempo perdido, sentiremos como Proust remorsos, lembranzas, nostalxias dese tempo perdido e irrecuperable.

Un libro fermoso, rico en vocabulario, en recursos estilísticos en metáforas moi ben logradas. Crea un ambiente, un aire, unha atmosfera moi especial que rezuma emigración, que reivindica solidariedade; pero, hai cousas que xa non teñen remedio. Eso sí podemos ver nos migrantes persoas como nós, e lembrar que nos fomos e somos uns deles. O prólogo unha preciosidade que vai a ton con tan belido e sentido poemario.

Coa sangría da emigración e do desastre demográfico Galicia non ten futuro, somos un país a desaparecer. O galego é unha especie en extinción, como non se faga algo pronto e ben, Galicia morrerá desangrada víctima da dor da emigración.

Bravo, Andrea, pola túa sentida testemuña, pola túa desgarradora vivencia que é a de todos.

Agardamos moitos máis versos dos teus configurados en fermosos libros, a poesía de Galicia precísao.

UN POEMA DE MARISA JAMARDO

¿Hacia dónde va el mundo?

En una noche estrellada

destellos tintineantes

me indican el camino ideal

para descubrir un jeroglífico

celosamente guardado.

¿Hacia dónde va el mundo?

En nuestras manos está seguir evolucionando

para encontrar un planeta más sano.

Unámonos bajo una misma bandera

la de la libertad y la de la solidaridad,

la del amor y la paz.

¡Gritemos al unísono!

Venceremos,

cogeremos por fin la senda correcta

para alcanzar la FELICIDAD.

P.D: La sombra debe dar paso a la luz más potente

UN SONETO DE J.R. QUINTÁNS

SOLEDAD

Cogido de la mano con mi alma,

me adentré en lo profundo de lo humano,

y allí oí que me llamaba hermano,

un pobre que pedía amor y calma.

Florecía en su mirada la esperanza,

que el Tiempo lo tapase con su manto.

La voz entrecortada de su llanto,

me hizo ver una luz en lontananza.

Su enferma faz de soledad mostraba,

en la flor de sus ojos el letargo,

de aquel tiempo que nunca se acababa.

Y mi sueño, al fin pudo saberlo,

me decía. "No hay cosa tan dañada

que Dios o Tierra no puedan repararlo". 

J.R. QUINTÁNS

Día das Letras Galegas 2020: Ricardo Carballo Calero

Ricardo Carballo Calero (Ferrol, 1910 - Santiago de Compostela, 1990)

O primeiro catedrático de Lingua e Literatura galegas na Universidade de Compostela, onde creou escola cun número de fieis discípulos que seguiron o seu gran labor a prol da lingua e da cultura de Galicia.

Foi un literato que probou fortuna en todos os xéneros literarios, pero eu destacaría o seu estudo fundamental sobre a historia da nosa literatura e que foi durante moitos anos un libro de cabeceira para todos os estudosos da literatura galega, trátase de:

Historia da Literatura Galega Contemporánea 1808-1936, Vigo: Galaxia, 3ª ed., 1981 

Como esta é páxina de poetas, ofrecemos uns versos de D. Ricardo:

ESCOLMA. PARTE I. ESQUECIDA VIVÍA

                    8

Esquecida vivia
do meu corpo. Umha pobre mulher
cumha filla de vinte e cinco anos,
que tem à sua vez
umha filha de três, e vive longe.
Umha muller já bem
madura, porque tem
umha filha de vinte e cinco anos.
Umha mulher abandonada
polo marido, sem recursos,
sem estudos, que tivo que empregar-se
numha oficina para um trabalho
rotineiro, há muitos anos, já.
E assi vive, entre companheiros
indiferenres, apressados, descontentes;
descontente, apressada, indiferente.
Vestida sem cuidado,
penteada sem esmero.
Sem horizonte, só, sem ilusom.
E apareceste ti,
um parente remoto
e que necessitava um documento
que se expedia na minha oficina,
e eu lhe facilitei (...)

De Cantigas de amigo e outros poemas (1980-1985)

Eduardo Víctor Castro López - Evcalo durmeu fóra

 Eduardo Víctor Castro en actividades culturais do Liceo Casino de Marín

Foise o noso amigo Eduardo Víctor Castro López, un dos compoñentes da Mesa das Verbas, un poeta de raza, de xenio, cunha voz baril e comprometida. Como dí o noso amigo Alonso Montero en expresión por el acuñada: foi durmir fóra. Que a terra lle sexa leve e que alá no Ceo, no Olimpo siga a ceibar seus comprometidos versos ao  ar. O noso cariño e agarimo para toda a súa familia, esposa, fillos e netos, son momentos difíciles e tristes; pero el quérenos fortes e loitadores. Ánimos!

Agora os versos de Tito, dun poema que lembra a visita da Mesa das Verbas a illa de Cortegada, e que me enviou por medio do amigo común Carlos Álvarez Puga, Tito di así:

II

VISITAMOS CORTEGADA

Foi un nove de agosto

-volo quero recordar-

visitamos Cortegada

serea do Ulla e do mar.

Aproando cara ao norte,

puxémonos a navegar!

a Praia de Compostela 

 

saudounos ao pasar.

Gardiáns da Ría de Arousa

con celo a nos vixilar:

Barbanza Xiabre e Lobeira,

as gaivotas dende o ar.

A popa e a estribor as poetisas

de doce cantaruxar,

a proa e a babor os poetas

de mariñeiro rimar.

Pilotaba a lancha motora

con pericia e saber estar,

o Patrón Maior de Carril,

digno de agasallar.

Un abrir e pechar de ollos

tardou o barco en chegar,

no pantalán atracamos,

xa deixara de orballar!

Vestidas de hedra e carriza,

non ben a illa pisar,

a capela hospital e casiñas

da aldea do lugar.

Alí dedicámoslle versos

á Corticata insular

os membros da “Mesa das Verbas”

de requintado piar.

Non asistiu a este acto

como invitado estelar,

o conspicuo Alonso Montero,

persoeiro singular.

Rematado o recital

presto botamos a andar:

a foresta paradisíaca,

edénica a beiramar.

Amais de piñeiros carballos

e salgueiros proliferar,

un gran bosque de loureiros

que en Europa non hai par.

E se de fungos falamos,

especies danse a fartar,

segundo os da “Cantarela”

pasan do medio millar.

Porcos bravos e torcazas,

 

que maneira de abundar!

dos primeiros que o digan

as xentes de mariscar.

E se vestixios citamos,

merecente salientar

 

que ánforas se atoparon

na contorna do lugar.

Do presunto peirao romano

moi doado imaxinar

os seus vetustos alicerces

nas secas da beiramar.

Asimesmo fermoso pazo

poderiamos contemplar,

se Alfonso XIII aceptase

Cortegada como soar.

Máis cousiñas habería,

máis cousiñas que contar,

pero déixoas no caletre

que vos podedes cansar.

Case disipada a néboa

tornamos ao Club de Mar,

onde brinde alí fixemos

tras exquisito xantar.

“Foi un nove de agosto

-volo quero recordar-

visitamos Cortegada

serea do Ulla e do mar”

Tito de mozo como xogador do Arousa

Eduardo Víctor Castro López (+ 25/04/2020). In memorian.

ANSIA DE LUZ de Paula Cascallar

Paula, na súa Ansia de Luz alude a maioría dos elementos da tradición xacobea desde unha perspectiva moi persoal e orixinal, cun enfoque laudatorio do que supón a riqueza xacobea para Galicia, incidindo na riqueza espiritual e inmaterial. Tampouco está ausente unha ollada crítica e intimista; lírica.

Deixamos que os seus versos xacobeos nos falen e movan nosos corazóns e sentimentos.

Paula é unha artista moi creativa e completa, moi sensible. Reclama amor e atención, pensa con ensoñación que o propio Santiago  é o seu mociño; pois, vese precisada de afecto (como todos); ela busca, é unha persoa con inquedanzas.

Xa ten unha calidade literaria máis que aceptable e posúe xa certa obra en cantidade e calidade; sen dúbida, o paso do tempo e a práctica literaria axudaránna a se consolidar como unha sensible e grande artista. 

Parabéns, Paula, e segue a gozar da túa creatividade, facendo tamén desfrutar aos demais.

A nosa amiga e compañeira Paula Cascallar Latorre comparte, neste Día Internacional do Libro, unha súa publicación sobre Compostela que podedes ver, clicando aquí:

https://www.transfernow.net/37yVc5042020

FELIZ DÍA DO LIBRO!

A CERVANTES QUE QUERÍA SER POETA