Mostrando entradas con la etiqueta Mesa das Verbas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Mesa das Verbas. Mostrar todas las entradas

sábado, 9 de enero de 2021

FOISE JOSÉ GONZÁLEZ MORENO


Como soe dicir noso admirado amigo Xesús Alonso Montero, foi durmir fóra o noso querido amigo e compañeiro JOSÉ GONZÁLEZ MORENO, rapsoda e poeta. Permanecerá por sempre na nosa lembranza este andaluz que poñía paixón e poesía nas sesións da Mesa das Verbas desde as súas primeiras edicións. Era un persoa amable, educada, bo amigo. Como bo andaluz amaba a poesía, o sol e a festa dos touros (acudía sempre que podía ás xornadas taurinas en Pontevedra) e cando eu era Vicepresidente e encargado de Cultura no Liceo Casino de Vilagarcía solicitoume o salón do Liceo para facer unha exposición sobre carteis e materiais da festa dos touros e creo que chegou a facer alí tres exposicións, unha xa vai moitísimos anos e dúas no mandato de Alfonso Saavedra, eu non son de touros, pero esta festa para algúns ten moito de cultura e de tradición moi antiga e para satisfacer ao amigo José González fixéronse as exposicións. A min gustábame moito como recitaba a García Lorca con esa gracia andaluza que levaba moi dentro. Para José González Moreno, in memoriam. (No nome de todas e de todos os compoñentes da Mesa das Verbas, Xermán Manuel Torres).



José en plena faena



José e máis eu acompañando a Zeluchi Zambrano, nun seu recital en Vilagarcía


Poema a la memoria de Francisco Rivera Paquirri

  

Tú, gran torero de esta tierra

de sol alegre, guitarra, flamenco

y grandes artistas.

Viniste al mundo con el

arte de Cuchare, tú naciste lo que fuiste

torero de gran pureza como los diamantes

y por eso marchaste pronto

como todo lo bueno marcha.

 

Torero de arte y tronío, tu capote y muleta

embriagaban el Sol y la Luna,

tus muñecas y cintura flexible

como una caña de bambú.

Ya no estás para deleitar

a todos aquellos que tuvimos la suerte

de poder gozar de tu arte, pero sí, nos queda

la imagen de tu planta de gran torero.

 

¡Oh, Dios mío! Mi corazón llora por la muerte

de Paquirri, de ese gran torero

andaluz. La Tauromaquia está de luto

y llora por tu ausencia, porque te fuiste,

todo tu arte se esfumó como una

bocanada de humo, sólo queda

el recuerdo de un matador de gran tronío.

 

Tu recuerdo me hace llorar, no,

no te puedo olvidar, tú no te has ido,

tú sigues aquí con los tuyos, como siempre

de plaza en plaza, dibujando tus largas cambiadas

y todo un recitar del arte del toreo.

 

Oye, Francisco, te acuerdas de aquella tarde

en Pontevedra que tu me decías, mira Pepe

la próxima le cortaré las dos orejas y rabo.

Pero, no, no, no llegó ese día, tú te has marchado

como todos los muertos marchan para no volver.

Pero, en la Tierra te seguiremos recordando

como igualmente en el Libro de la Historia

pinceles, cinceles de pintores, escultores

y pluma de los poetas. 


José González Moreno

jueves, 7 de enero de 2021

PERFOMANCE DE PAULA CASCALLAR

 Paula Cascallar Latorre agasallounos coa seguinte proposta estética, por medio do seu monólogo QUERER OU NON QUERER:



Imaxe de Alberto Avendaño


E o seguinte vídeo de Xermán Manuel Torres subido a youtube por Paula Cascallar:


https://youtu.be/YE8-R3GffaU  


sábado, 26 de diciembre de 2020

BO NADAL E VENTUREIRO 2021!!!

 



- Ei, irmáns vir velo!

Di a vella berrando.

- Éche pobre como nós.

Din todos moi baixo.

- Seica baixou do ceo.

Os píos fan presaxios.

- Évos o fillo de Deus.

Anuncia un crego.

- O das pallas deitado

é o Neno que naceu?

- Si, responden os cegos

ao oír cantar os galos.


              Lois do Salnés


NADAL


Naquela humilde igrexa

hai un Cristo que nos mira,

dende unha cruz de madeira

e nunha xerra baleira

alguén lle puxo unha flor.


Catro bancos, oito velas,

mil pregarias entre dentes,

oracións para os ausentes

e sobre o altar o Amor.


Nun recuncho daquel templo,

con cortiza de sobreira,

unhas palliñas da eira

e a Fe do construtor.


Xurdiu de nada unha aldea

coas súas figuras de barro,

un papel que fai de estrela,

dúas ovellas e un pastor.


O berce de bidueira,

un boi que rúmia cansado,

a mula que está ao seu lado,

dando ao curruncho calor.


Cando o día estea cumprido

e estenda a noite o seu manto,

escoitarase o "Gran Canto"

xa naceu o Redentor!


E naquela humilde igrexa,

o Cristo que esta cravado

mira a nai e mira ao Neno,

faise de novo pequeno

e pousa no berce a flor.


                   X.R. Quintáns 

jueves, 17 de diciembre de 2020

CVI MESA DAS VERBAS - 19-12-2020 18:00


 

ADEMAIS COMPARTIMOS UNHA BOA NOVA:

A nosa amiga e compañeira Andrea Fernández "Nei" gañou o IX Certame de Poesía Leiras Pulpeiro, organizado polo Concello de Mondoñedo.


PARABÉNS, ANDREA!!!

👌😀  

lunes, 14 de diciembre de 2020

CHRISTMAS STORY

 


CONTO DE NADAL

(Un conto a oito voces: Paula Cascallar, Mª José Rubianes, Mª Carmen Rivadulla, Tere Briones, Isabel Peleteiro, Augusto Guedes, Marisa Jamardo e Xermán Manuel Torres)

Unha tardiña fría, as folerpiñas tras os cristais da miña fiestra, polo camiño deserto albiscábase unha luz, como un farol ao lonxe. Seguindo o camiño do aire que sopraba, andaba un carro cargado de ananos que tocaban con enfeitizo melodías e ao sacudir da pandeireta, caeu unha estrela ao chan...

Prendendo o farol que naquela soidade moraba unha ruína. O farol, en medio do lume, iluminou unha casiña pequena, moi preto do lugar, onde vivía un pobre leñador con catro nenos pequenos  que xogaban alegres coa roda dun carro moi vello... Rodaban felices pola estrada chea de neve, sen pensar se habería algo que cear esa noite tan importante; a noite de Noiteboa...!!!

Nese intre os ananiños ao ver tanta pobreza baixaron do carro con bolsas cheas de manxares doces, turróns... para que ese pequenos xunta ao seu pai puideran pasar un Nadal feliz.

Naquela casa non parecía o Nadal, polo que os ananiños foron buscar un daqueles pequenos abetos que encontraron polo camiño. Ao volver decatáronse que ao lado do chan onde caera aquela estrela había un envoltorio. Ao abrilo, estaba o Misterio: María, Xosé e o Neno Xesús entre pallas. Levárono á casa do leñador e alí comezaron a celebrar cos nenos ese Nadal.

Transcorreu a noite e ao amencer é Nadal. Os nenos puideron ver tras da xanela o bosque cuberto de neve e con ela xorden os animais que veñen a dicirlles: Bo Nadal.

Nunca esqueceran aquela noite de Nadal. Os catro irmáns miraban cos ollos abertos a través da xanela a presenza dos animais que se achegaban á casiña. Cervos, pequenos corzos e coelliños brancos que se perdían entre a neve. Carliños miraba aos seus irmáns pequenos, con palabras que quedaban enguedelladas nos ollos. Á fin berraron ao mesmo tempo, co sorriso de orella a orella. NUNCA ESQUECERÍAN AQUELA NOITE.

E á fin todos desfrutaron desta marabillosa velada chea de belidas sorpresas e lembraron as anécdotas vividas ao redor da calor da fogueira, choupando de ledicia e de gozo. Foi un Nadal repleto de amor e paz.





miércoles, 9 de septiembre de 2020

PROGRAMACIÓN - MESAS DAS VERBAS

 

NUN DOS NOSOS PARLADOIROS


AS MESAS DAS VERBAS QUE RESTAN PARA ESTE ANO 2020

SERÁN NA SALA DE CONFERENCIAS DO AUDITORIO MUNICIPAL A PARTIRES DAS 18:00


- Sábado, 26 de setembro de 2020, a partires das 18:00 h - CIII Mesa das Verbas

- Sábado, 17 de outubro de 2020, a partires das 18:00 h. - CIV Mesa das Verbas

- Sábado, 21 de novembro de 2020 18:00  - CV Mesa das Verbas

- Sábado, 19 de decembro de 2020  18:00 - CVI Mesa das Verbas

A Sala de Conferencias ten un aforo reducido de 90 persoas e nós aínda o reducimos máis: a 30 persoas polo que non hai problemas para gardar as distancias. E seguiremos o protocolo COVID-19 como fixemos no mes de agosto na pza. de Galicia.

jueves, 9 de julio de 2020

POEMARIO DE ANDREA FDEZ. MANEIRO



Neste fermoso libro nosa amiga e compañeira Nei reflicte as angustias, os desacougos, os medos, a orfandade das fillas e dos fillos dos emigrantes de Galicia, que teñen que abandonar a Terra na busca do sustento e do traballo para poder vivir. 

A emigración e o problema demográfico de Galicia son un cancro que deixa deserta e morta a Nosa Terra. Xa Rosalía se revoltou sobre este problema que deixa viúvas de vivos e fillos que non teñen pais.

Andrea fainos partícipes da súa tristura de nena pola marcha dos seus pais a Francia na busca dunha mellor vida, como botaba en falta a presencia dos seus pais nos momentos cruciais da súa vida. Todos os galegos en maior ou menor medida fomos víctimas pola perda dos seres queridos que tiveron que marchar. Porque nesta Galicia non atopaban máis que miseria e falta de oportunidades. Galicia país rico de xente pobre! Como se laiaba o noso querido e inmenso Castelao.

Na breve segunda parte do seu poemario, como que Andrea supera os traumas da emigración, que deixaron unha triste pegada na súa vida ao igual que nas nosas vidas. Andrea somos todos. Cando volven os pais xa todo non será igual. A nova casa, o novo fogar é un lugar sen referencias, baldeiro polo que non se sinte apego, no que non se teñen vínculos afectivos. Houbo un tempo e un espazo baldeiros, sen vínculos... Algo que non se pode encher; algo que non se pode recuperar.

É un libro que se le facilmente, que ao principio produce desacougo, todos nos sentimos esa nena, solidarizámonos con ela; mais non podemos suplir o que faltou e que nunca se poderá recuperar, e estaremos como Andrea, inutilmente, na busca dese tempo perdido, sentiremos como Proust remorsos, lembranzas, nostalxias dese tempo perdido e irrecuperable.

Un libro fermoso, rico en vocabulario, en recursos estilísticos en metáforas moi ben logradas. Crea un ambiente, un aire, unha atmosfera moi especial que rezuma emigración, que reivindica solidariedade; pero, hai cousas que xa non teñen remedio. Eso sí podemos ver nos migrantes persoas como nós, e lembrar que nos fomos e somos uns deles. O prólogo unha preciosidade que vai a ton con tan belido e sentido poemario.

Coa sangría da emigración e do desastre demográfico Galicia non ten futuro, somos un país a desaparecer. O galego é unha especie en extinción, como non se faga algo pronto e ben, Galicia morrerá desangrada víctima da dor da emigración.

Bravo, Andrea, pola túa sentida testemuña, pola túa desgarradora vivencia que é a de todos.

Agardamos moitos máis versos dos teus configurados en fermosos libros, a poesía de Galicia precísao.


miércoles, 17 de junio de 2020

UN POEMA DE MARISA JAMARDO



¿Hacia dónde va el mundo?


En una noche estrellada
destellos tintineantes
me indican el camino ideal
para descubrir un jeroglífico
celosamente guardado.


¿Hacia dónde va el mundo?


En nuestras manos está seguir evolucionando
para encontrar un planeta más sano.


Unámonos bajo una misma bandera
la de la libertad y la de la solidaridad,
la del amor y la paz.


¡Gritemos al unísono!
Venceremos,
cogeremos por fin la senda correcta
para alcanzar la FELICIDAD.


P.D: La sombra debe dar paso a la luz más potente

sábado, 6 de junio de 2020

UN SONETO DE J.R. QUINTÁNS



SOLEDAD

Cogido de la mano con mi alma,
me adentré en lo profundo de lo humano,
y allí oí que me llamaba hermano,
un pobre que pedía amor y calma.

Florecía en su mirada la esperanza,
que el Tiempo lo tapase con su manto.
La voz entrecortada de su llanto,
me hizo ver una luz en lontananza.

Su enferma faz de soledad mostraba,
en la flor de sus ojos el letargo,
de aquel tiempo que nunca se acababa.

Y mi sueño, al fin pudo saberlo,
me decía. "No hay cosa tan dañada
que Dios o Tierra no puedan repararlo". 

J.R. QUINTÁNS


sábado, 16 de mayo de 2020

Día das Letras Galegas 2020: Ricardo Carballo Calero


Ricardo Carballo Calero (Ferrol, 1910 - Santiago de Compostela, 1990)

O primeiro catedrático de Lingua e Literatura galegas na Universidade de Compostela, onde creou escola cun número de fieis discípulos que seguiron o seu gran labor a prol da lingua e da cultura de Galicia.
Foi un literato que probou fortuna en todos os xéneros literarios, pero eu destacaría o seu estudo fundamental sobre a historia da nosa literatura e que foi durante moitos anos un libro de cabeceira para todos os estudosos da literatura galega, trátase de:

Historia da Literatura Galega Contemporánea 1808-1936, Vigo: Galaxia, 3ª ed., 1981 

Como esta é páxina de poetas, ofrecemos uns versos de D. Ricardo:

ESCOLMA. PARTE I. ESQUECIDA VIVÍA


                    8

Esquecida vivia
do meu corpo. Umha pobre mulher
cumha filla de vinte e cinco anos,
que tem à sua vez
umha filha de três, e vive longe.
Umha muller já bem
madura, porque tem
umha filha de vinte e cinco anos.
Umha mulher abandonada
polo marido, sem recursos,
sem estudos, que tivo que empregar-se
numha oficina para um trabalho
rotineiro, há muitos anos, já.
E assi vive, entre companheiros
indiferenres, apressados, descontentes;
descontente, apressada, indiferente.
Vestida sem cuidado,
penteada sem esmero.
Sem horizonte, só, sem ilusom.
E apareceste ti,
um parente remoto
e que necessitava um documento
que se expedia na minha oficina,
e eu lhe facilitei (...)


De Cantigas de amigo e outros poemas (1980-1985)



sábado, 25 de abril de 2020

Eduardo Víctor Castro López - Evcalo durmeu fóra



 Eduardo Víctor Castro en actividades culturais do Liceo Casino de Marín


Foise o noso amigo Eduardo Víctor Castro López, un dos compoñentes da Mesa das Verbas, un poeta de raza, de xenio, cunha voz baril e comprometida. Como dí o noso amigo Alonso Montero en expresión por el acuñada: foi durmir fóra. Que a terra lle sexa leve e que alá no Ceo, no Olimpo siga a ceibar seus comprometidos versos ao  ar. O noso cariño e agarimo para toda a súa familia, esposa, fillos e netos, son momentos difíciles e tristes; pero el quérenos fortes e loitadores. Ánimos!

Agora os versos de Tito, dun poema que lembra a visita da Mesa das Verbas a illa de Cortegada, e que me enviou por medio do amigo común Carlos Álvarez Puga, Tito di así:

II
VISITAMOS CORTEGADA


Foi un nove de agosto


-volo quero recordar-


visitamos Cortegada


serea do Ulla e do mar.





Aproando cara ao norte,


puxémonos a navegar!


a Praia de Compostela 
 

saudounos ao pasar.





Gardiáns da Ría de Arousa


con celo a nos vixilar:


Barbanza Xiabre e Lobeira,


as gaivotas dende o ar.





A popa e a estribor as poetisas


de doce cantaruxar,


a proa e a babor os poetas


de mariñeiro rimar.





Pilotaba a lancha motora


con pericia e saber estar,


o Patrón Maior de Carril,


digno de agasallar.





Un abrir e pechar de ollos


tardou o barco en chegar,


no pantalán atracamos,


xa deixara de orballar!





Vestidas de hedra e carriza,


non ben a illa pisar,


a capela hospital e casiñas


da aldea do lugar.







Alí dedicámoslle versos


á Corticata insular


os membros da “Mesa das Verbas”


de requintado piar.





Non asistiu a este acto


como invitado estelar,


o conspicuo Alonso Montero,


persoeiro singular.





Rematado o recital


presto botamos a andar:


a foresta paradisíaca,


edénica a beiramar.





Amais de piñeiros carballos


e salgueiros proliferar,


un gran bosque de loureiros


que en Europa non hai par.





E se de fungos falamos,


especies danse a fartar,


segundo os da “Cantarela”


pasan do medio millar.





Porcos bravos e torcazas,
 

que maneira de abundar!


dos primeiros que o digan


as xentes de mariscar.





E se vestixios citamos,


merecente salientar
 

que ánforas se atoparon


na contorna do lugar.





Do presunto peirao romano


moi doado imaxinar


os seus vetustos alicerces


nas secas da beiramar.





Asimesmo fermoso pazo


poderiamos contemplar,


se Alfonso XIII aceptase


Cortegada como soar.





Máis cousiñas habería,


máis cousiñas que contar,


pero déixoas no caletre


que vos podedes cansar.





Case disipada a néboa


tornamos ao Club de Mar,


onde brinde alí fixemos


tras exquisito xantar.





Foi un nove de agosto


-volo quero recordar-


visitamos Cortegada


serea do Ulla e do mar”

Tito de mozo como xogador do Arousa




Eduardo Víctor Castro López (+ 25/04/2020). In memorian.

jueves, 23 de abril de 2020

ANSIA DE LUZ de Paula Cascallar




Paula, na súa Ansia de Luz alude a maioría dos elementos da tradición xacobea desde unha perspectiva moi persoal e orixinal, cun enfoque laudatorio do que supón a riqueza xacobea para Galicia, incidindo na riqueza espiritual e inmaterial. Tampouco está ausente unha ollada crítica e intimista; lírica.
Deixamos que os seus versos xacobeos nos falen e movan nosos corazóns e sentimentos.
Paula é unha artista moi creativa e completa, moi sensible. Reclama amor e atención, pensa con ensoñación que o propio Santiago  é o seu mociño; pois, vese precisada de afecto (como todos); ela busca, é unha persoa con inquedanzas.
Xa ten unha calidade literaria máis que aceptable e posúe xa certa obra en cantidade e calidade; sen dúbida, o paso do tempo e a práctica literaria axudaránna a se consolidar como unha sensible e grande artista. 
Parabéns, Paula, e segue a gozar da túa creatividade, facendo tamén desfrutar aos demais.

A nosa amiga e compañeira Paula Cascallar Latorre comparte, neste Día Internacional do Libro, unha súa publicación sobre Compostela que podedes ver, clicando aquí:





FELIZ DÍA DO LIBRO!

A CERVANTES QUE QUERÍA SER POETA





sábado, 18 de abril de 2020

DÍA INTERNACIONAL DA AMIZADE


(Amor, lealdade, sacrificio, complicidade, fidelidade, sinceridade, comprensión...)

RECIBE,

A miña rosa das verbas,
pintada de xaspe etéreo,
como pintan nosos soños,
as sete cores do ceo.

A miña rosa nacida,
no xardín dos meus desexos,
de ter a alguén que me ten,
e de saber o que eu teño.

A miña rosa que ten
o talo de espiña espido,
que xamais podera ferir
a amizade dun amigo.

J.R. QUINTÁNS 



Vai tamén por Luz Pozo Garza, recoñecida poeta galega, quen en palabras do noso querido amigo Xesús Alonso Montero durmeu fóra. (20/04/2020)

miércoles, 15 de abril de 2020

POEMAS DE TERE BRIONES BERRIDY




A TI, MARÍA

Fuiste María, gran educadora,
amiga y compañera, muy leal,
tu cuerpo a la ciencia donaste al final,
desprendida, honesta, luchadora.

Haberte conocido fue una suerte,
tu buen hacer pude saborear,
generosa y siempre dispuesta a dar,
gran persona, sublime y coherente.

En Carril al peregrino mencionaste,
estabas realmente complacida,
el discurrir... el llegar a la meta...

Tu poesía y quehaceres dejaste,
era el fin del camino, de la vida,
al Señor comparecías dispuesta.



La alegría y el amor difundiste,
amabas las flores, la luz, a Galicia,
los amigos, el calor y la risa
en tus escritos nos lo transmitiste.

Hasta pronto, sigue haciendo sonetos,
¿quién me lo iba a decir, María?
que el siguiente a ti dedicaría,
estos fueron tus últimos consejos.

Nos proporcionaste bellos momentos,
eternamente endeudados contigo,
confiamos que en Gloria estés, amiga.

Compartiendo nuestras "verbas" y eventos,
entregada por siempre a los amigos
y disfrutando mucho de este día.


 22 de febrero de 2014

lunes, 6 de abril de 2020

POEMA DE J.R. QUINTÁNS





O INFERNO É UNHA VERDADE QUE SE APRENDE DEMASIADO TARDE

NOS TEMPOS ESCUROS
A luz dun amigo pode alumearte,
unha soa verba sérveche de facho,
e o seu amor non quere perderte,
nos sonos da noite dalgún negro cuarto.

Pero se ese amigo o teu nome esquece,
e deixa ao tempo matar a esperanza,
alí o mal triunfa, a desidia vence,
a amizade morre e xa todo é nada,

NESTES TEMPOS MALOS
Florecen as verbas dos que son amigos
cando plantan herbas de verde tenrura,
e os froitos da calma enchen os ouvidos,
con ríos de palabras cheos de dozura,

Pero se o silencio é o teu compañeiro,
e deixoute só a voz esperada,
caeranche as bágoas dicíndolle ao ceo,
a amizade morre e xa todo é nada,

NOS TEMPOS CONVULSOS
Non morren as flores que colgan das ramas
nin calan seu canto as rochas e a auga,
e bríndanche as cores bolboretas cansas,
que traen primavera a túa ventá.

Pero ti querías a flor da palabra,
o canto sincero dunha gargallada,
mais, se non hai notas que calmen a alma
a amizade morre e xa todo é nada,

NESTES MOMENTOS
No tempo que vives en ti confinado,
descobres a cova da cruel soedade
e pides esmola dun xesto, de algo
e aprendes a golpes a triste verdade,
que o Inferno existe e está ao teu lado,
e chegas a velo demasiado tarde.   

jueves, 2 de abril de 2020

POEMA DE PAULA CASCALLAR LATORRE




SANTA MARIÑA

Tres picos no corazón,
tres fontes d’auga bendita,
tres veces dixo o credo
a mártir Santa Mariña.

Seu corpo contra o imperio
deulle a Allariz a vida;
o gobernador romano
na súa alma non cría.

Era unha mimosa flor,
da veciñanza a alegría
coma a chuvia criadeira
a flor bonita do día.

Botábase á labranza.
Orfa da súa mamaíña,
non conseguiu máis colleita
cós amores da Galiza.

Debaixo dun vivo roble
sentaba fía que fía:
Olibrio con peites de ferro
non foi quen de posuíla.

Mariña era a natureza;
a auga tocaba a lira,
o tambor, coma a parede,
eran a pel da meniña.

Ana non puido facer nada
máis que tomala por filla
ate que, incluso o pai mouro,
tomárona por sandía!

Pra lixa-la súa pureza,
azoutes e maravillas:
os de alí tamén calaron,
as torturas foron ditas!

Moito pensou no cabozo
aquilo que era a xustiza,
o que tal fora o amor...
O que a soidade consinta!

Cinguida polo pescozo
tivo na voz unha espiña:
“quen me queira, que me acuda”,
mais non houbo quen a oíra!

A muller quere vestir
aquelas roupas que ardían,
ser peixe daquel estanque;
que San Pedro vai acudila!

Saborosa coma o pan,
debeu de parecerlle rica:
meteuna dentro do forno...
afogándose na cinsa.

Non abrandou o corazón
da pobre Santa Mariña
o desexo do infiel
que lle veu quitar a vida.

Por ela pasaron penurias,
primaveras reverdecidas,
e augas que fixo santas
coa súa fe convencida.

A moito que a maltrataron,
curouse das súas feridas;
mais a dor do seu sentir
os quince anos cumpría.

O santuario que está alí,
o musgo e mailas herbiñas,
son a memoria da santa,
pois ela non tiña familia...

Dixo: credo, credo, credo!
E así se lle decapita:
tres fontes fixo nacer,
das que sempre se bebía.